Sumpaan

Narrator: Sa paaralan ng Holy Angel University, mayroong isang lalaki at isang babae na magkasintahan, sila ay malapit ng mag-graduate sa magkaibang kurso. Isang gabi, nagkaroon sila ng alitan at sa kabutihang palad, natapos ang kanilang alitan at nauwi sa isang sumpaan.

Ben: Jen, magkalayo lang tayo ng building, huwag mo naman isipin na may ibang babae na ako. Araw-araw naman hinahatid kita sa room niyo at sa gabi, hinahatid kita pauwi sa bahay niyo. Sa mga oras na nasa eskwela ako eh nag-aaral lang naman ako.

Jen: Oo, alam ko naman yan. Eh kasi naman nung minsan na magkasama tayo, nabasa ko sa INBOX mo, may nag-ILOVEYOU sayo.

Ben: Ah yun pala ang problema. Inaamin ko may nagtext sa akin nun, may gusto sakin yun eh. Nakita mo ba naman ba ang SENT ITEMS, hindi ko siya ine-entertain eh. Ikaw lang nga nasa SENT ITEMS ko eh.

Jen: Talaga? (Nag-isip) Sorry na hindi ko naisip yun. (Niyakap ang lalaki) Nagselos lang naman ako eh, ayaw kasi kitang mawala sa buhay ko, ikaw kasi ang mahal ko. I Love You.

Ben: I love you din. Alam mo, ikaw na ang gusto kong mapangasawa, sabay tayong mag-graduate, magkasama tayo maging successful, at..

Jen: Pakakasalan din kita. Sumpa ko, hindi tayo maghihiwalay.

Ben: Sinusumpa ko sa harap ng simbahan ng paaralan na ito, hindi kita iiwan. Sinusumpa ko.

Jen: Kinikilig naman ako. Tara, uwi na tayo.

Ben: Tara, ihahatid na kita sa bahay natin.

Narrator: Ang magkasintahan ay nag-graduate nga sa nasabing paaralan, si Ben ay nagpundar ng sariling negosyo na patuloy ang paglago. Ang kanyang kinikita sa kanyang trabaho ay inilalaan niya sa pinag-iipunang bahay at lupa. Dito niya balak manirahan kasama ang mapapangasawa. Sa kabilang banda, si Jen naman ay piniling magturo sa Holy Angel University, isa siyang college professor na nagtuturo tuwing hapon. Ang naipatayong negosyo ni Lalaki ay malapit sa Holy Angel University, sabay pa rin silang umuuwi tuwing gabi.

Jen: Parang hindi naman dito ang pauwi sa amin ah.

Ben: Narito na tayo Babe, heto na ang bahay na tutuluyan natin. (Sabay turo sa bahay) Dito tayo magsasama at bubuo ng pamilya.

Jen: (Napakasaya) Babe, totoo na ba to? Ang ganda! Nasorpresa ako! Naluluha na ko.. Wala naman sa plano natin ito eh. Tsaka bakit may tao sa loob?

Ben: Babe, wala nga ito sa plano natin, pero plano ko ito para sa atin. Syempre lahat ng lalaki gusto makasama sa bahay ang taong mahal nila. Tara, pasok tayo sa loob para maniwala ka.

Kapatid ni Ben: Ma, Pa, Tito, Tita, nandito na po sila Kuya at ang soon-to-be wife niya!

Pamilya: (Sinalubong ang magkasintahan) Oh, Babae, gulat ka no. Alam ko ang mga luhang iyan, Tears of Joy yan! Good luck sa inyo! Ito na ang umpisa ng pag-iisa ng ating pamilya.

Jen: Opo! Opo! Nasorpresa po ako. Di ko po inaasahan ito.

Nanay ni Jen: Anak, ganyan ka kamahal ng boyfriend mo, huwag mong bibigyan ng rason para iwan yan ah.

(Dumating ang lalaki)

Ben: Wala naman po akong balakna iwan siya.

Pamilya: Kain na tayo!

Narrator: Umupo na ang lahat, nakahapag na ang pagkain sa lamesa, at biglang..

Ben: Jen, maaari ka bang tumayo?

(Tumayo ang babae)

Ben: Talagang pinaghandaan ko ho ang pagsasalong ito, gusto ko pong malaman niyo na mahal na mahal ko si Jen! Pinapunta ko po kayo para sa sorpresang ito, pero, may isa pa akong sorpresa sa gabing ito, gusto kong sabihin sa inyong lahat na ang babaeng ito na nakatayo sa inyo harapan, ay ang babaeng pakakasalan ko!

(Nagbunyi ang lahat at natuwa sa narinig, ang babae naman ay lalong naluha sa sobrang saya)

(Lumuhod na si Lalaki)

Ben:  Babe, Will You Marry Me?

(Nag-iisip si Jen)

Tatay ni Jen: Anak, ayan na, huwag mo ng palampasin, pinapayagan na kita.

Jen: Oo, pakakasalan kita. (Tumayo ang lalaki at niyakap ng mahigpit ang babae)

Magkasintahan: Tara! Kain na tayo!

Narrator: Sila ay itinakdang ikasal sa simbahan, anim buwan pagkatapos ng kanilang pagsasalo. Ito na ngayon ang pinag-iipunan ni Ben, gusto niyang mabigyan ng magandang kasalan ang kanyang minamahal. Si Jen ay may naitabi na ding pera para sa kanilang dalawa, balak niyang dagdagan ito para maipangdagdag sa kanilang gaganaping kasal.

Puspusan sila sa paghahanda para sa kasal, pero kailangan pa rin nilang pumasok sa kanilang trabaho.

Si Ben ang boss sa kanyang negosyo, at, katulad ng iba’t ibang boss, meron din siyang secretary sa kanyang opisina. Ang secretary ay si Nica. Isang araw..

Nica: Boss, gabi na po, baka mapasobrang pagod mo niyan.

Ben: Ayos lang, inspired ako magtrabaho dahil sa nalalapit na kasal ko.

Nica: Boss, invited ba ako dyan? Ang sarap siguro ng ganyan, malapit na magkaasawa lalo na kung ikaw ang magiging asawa. Ang swerte ko siguro, boss, ayy, I mean, ang swerte ng mapapangasawa mo boss.

Boss: Aba syempre, oh oras na, huwag ka na magpagabi, uwi ka na.

Nica: Boss, dito muna ako okay lang? Kwentuhan muna tayo total, off duty na din naman.

Boss: Ikaw bahala.

Narrator: Nag-usap sila sa gabing iyon, at gabi-gabi ng nangyari iyon. Tuwing gabi ay nagkwekwentuhan

sila, kaya medyo ginagabi ng uwi si Ben. Si Jen ay matagal na naghihintay sa kanyang asawa sa oras g pag-uwi.

(Habang nasa kotse)

Jen: Babe, napansin ko, parang napapadalas ang pagiging late mo sa pagsundo sa akin ah. Masyado ka na yatang busy sa trabaho mo? Dati, hindi ka man dumadating ng late.

Ben: Oo, babe. Dami kong ginagawa lalo na sa gabi, lagi ko pang kausap yung... yung gusting mag-invest sa negosyo ko.

Jen: Baka naman iba ang kausap mo ah? *Laughs* Joke lang babe! Wag ka masyado magpapapagod ah, masama sa kalusugan mo yan.

Ben: Oo sige babe!

Narrator: Nakonsensya si Ben sa kanyang pagsisinungaling na kunwari’y investor ang kausap niya, ang secretary niya pala. Ngunit, sa mga sumunod na gabi, patuloy pa rin ang late night na pag-uusap nila at dumating na sa punto na minsa’y magkasama na silang kumakin sa fastfoods or restaurants. Sinasamantala naman ng secretary ang pagkakataon habang si Ben ay sinasabi kay Jen na may meeting siya sa trabaho.

Dumating na ang araw ng kasalan, lahat ay magkakasama na sa pinakamalaking simbahan sa kanilang lugar. Lahat ay nakabihis kulay pula, kulay ng pag-ibig.

At nag-umpisa na ang kasalan. Nakaupo na ang lahat ng bisita, unti-unti ng pumapasok ang mga special na tao sa kasalan. Si Ben ay nasa altar na, hinihintay na lamang ang pagdating ng kanyang sinisinta.

Heto na, naglalakad na sa gitna ng simbahan si Jen, napakaganda niya at bakas ang tuwa sa kanyang mukha. Si Ben ay atat ng makasama si Jen sa altar. Maya-maya’y iniabot ng ng ama ni Jen ang kamay ni Jen kay Ben. Dahan-daha’y papaakyat na sila sa altar, nilalasap ang bawat hakbang hanggang sa naabot na nila ang altar.

Inumpisahan na ng Pari ang seremonya, nagkantahan na ang choir at nanahimik ang mga bisita na tuwang-tuwa sa kanilang nakikita.

Father: Ben, tinatanggap mo ba si Jen bilang iyong kabiyak, sa hirap at ginhawa, sa lungkot at saya?

Ben: Opo, Father.

Father: Ikaw Jen, tinatanggap mo ba si Ben bilang iyong kabiyak, sa hirap at ginhawa, sa lungkot at saya?

Jen: Opo, Father.

Father: Sa basbas ng Panginoon, kayo ngayon ay iisa na bilang mag-asawa! You may now kiss the bride.

Hinalikan nila ang isa’t isa, ito ang pinakaunang halik nila sa labi, inabot pa sila ng dalawang minuto.

Narrator: Pagkatapos ng kasal ay tumuloy na sila sa reception. Nandun din si Nica na tila kinikuha ang atensyon ni Ben sa pag-eentertain ng bisita.

Nang matapos ang reception ay umuwi na sa kanilang tahanan sila Ben at Jen. Sa kalagitnaan ng gabi ay kanila ng bubuuin ang kanilang pamilya.

Matapos ang ilang buwan, tila hindi lumalaki ang tiyan ni Jen, sa katunayan ay nangayayat pa ito. Dinala na ni Ben si Jen sa ospital para ipa-checkup, ang doktora ay kanyang kaibigan.

Ben: Dok, mare, ipapacheck-up ko ho itong asawa ko. Parang may problema ho yata sa kalusugan niya, siya na bahala magpaliwanag sa inyo.

Dok: Osige, ditto ka muna ha, mag-uusap lang kami sa loob ng kwarto para sa iilang health check-ups.

(Pumasok na)

Dok: Ikaw pala ang asawa ng kaibigan ko, so, anong problema? Wag mong sabihing..

Jen: Palagay ko ay tama ang hinala mo, doktora. Ilang buwan na nung ginawa naming iyon, pero hindi pa lumalaki ang tiyan ko. Dok, dok..

Dok: Hindi kayo makabuo ng anak? Problema nga ito, ditto at gawin natin ang mga check-up.

(Matapos ang ilang oras, natapos ang mga check-up at mayroon ng resulta)

Dok: Mare, sorry to say, pero may problema nga ang iyong reproductive system, hindi kayo makakabuo ng asawa mo.

 Jen: *Cries*

(Narinig ni Ben at biglang pumasok ng kwarto)

Ben: Anong nangyari?

Jen: Ben, I’m sorry! *Cries*

Ben: Ah, so ganun na nga.. Huwag kang mag-alala Jen, asawa mo pa rin ako, hindi kita iiwan. Mahirap ito, pero kailangan natin tanggapin.

Jen: Madaming Salamat Ben! I love you!

Ben: I love you! Tahan na, wag ka ng umiyak. Uwi na tayo.

Narrator: Kunwari na lang ay hindi dinadamdam ni Ben na hindi na sila magkakaanak. Habang nasa kumpanya si Ben ay walang humpay niya itong iniisip. Nakita ni Nica na malungkot si Ben, kaya’t nakipagkwentuhan siya muli sa kanyang boss pagkatapos ng working duty.

Nica: Boss, pansin ko sa mga nakalipas na araw eh malungkot ka, an’yare?

Boss: Ah, wala to. Private problem lang.

Nica: Boss naman, oo nasa trabaho tayo. Pero secretary mo ko, kailangan kong malaman ang kalagayan mo para sa mga appointments mo. Isa pa para malaman ko ang mood mo bilang boss ko.

Boss: Salamat ah. Kasi naman eh, hindi pa lumalaki ang tiyan ng asawa ko. Gusto ko magkaroon kami ng anak. Lahat ng mag-asawa, gusto magkaanak. Kaso nga lang, kami, hindi na mabibiyayaan.

Nica: Ayy, pasensya boss, ganyan pala kapribado ang iniisip mo.

Boss: ayos lang yun, ayos nga ito at nailalabas ko ang sama ng loob ko.

Nica: Boss, baka naman gusto mo uminom? Para makapagrelax ka naman. Para makabawi ka naman ng konti sa asawa mo, try mo mag-good time ng hindi niya nalalaman.

Boss: Siguro nga, kailangan ko muna alisin ang sama ng loob ko. Saan ba magandang magrelax? Sama natin ang ibang employees na nandyan pa.

Nica: Basta may inuman po boss, teka lang po, tingnan ko kung may employee pa sa labas.

(Patakbong lumabas ng pinto, ilang sandal lang ay nakabalik na)

Nica: Boss, mukhang wala ng ibang tao maliban sa guard, hindi naman niya maiwan itong building.

Boss: Ah ganon ba, sayang, natawagan ko na ang asawa ko eh, sinabi ko pa man din ay may meeting pa ko. Tawagan ko na lang yata ulit, sabihin ko nacancel na.

Nica: Ay, boss, huwag na. Sasamahan na lang kita, para mawala ang sama ng iyong loob.

Boss: Tayo lang dalawa, hmm.. Osige, pero wag na tayong magtatagal ah. Let’s go in the car.

Nica: Tara Boss! (Sabay kapit bisig sa boss)

(Inalis ni Ben ang bisig ni Nica sa bisig niya)

Narrator: Nasa Bar na sila na malapit sa sikat na Aling Lucing Sisig Carinderia. Doon sila huminto at nag-inuman. Habang umiinom ay nagkwentuhan din sila.

Nica: Alam mo boss, ako pangarap ko din ang magkaanak. Yun nga lang eh, wala lang ako oras humanap ng partner na makakasama, dahil pagod din ako sa trabaho at madalang lag lumabas para magrelax. Buti nga at tinanggap niyo ang alok ko, gusto ko kasi talagang magrelax eh.

Ben: Dapat nga eh ako pa magpasalamat sayo, tinutulungan mo ko mawala ang iniisip kong problema. Sana nga eh tuluyan ko ng matanggap na hindi na kami magkakaanak.

Nica: Boss, mukhang lasing ka na, hindi ka na makakapagmaneho niyan.

Ben: Kaya ko pa, wag mo ko intindihin. (Lasing na kung makapagsalita)

Nica: Hindi mo na kaya boss, buti pa eh dalhin na lang kita sa hotel at dun ka na tumuloy. Medyo tinamaan na nga din ako eh.

Ben: *Di na nakasagot at nakatulog na*

Narrator: Tumawag ng tricycle si Nica, nagpahatid sila papuntang hotel upang dun na magpalipas ng gabi. Magkasama sila sa iisang kwarto. Pareho silang lasing, hindi na alam ang ginagawa. Hanggang sa nagsiping na sila sa kama, at gagawa na ng isang Kasalanan.

Sa kabilang banda, nag-aalala naman si Jen dahil hindi pa umuuwi ang asawa nito. Nasa kutob na niya ang isang karumal-dumal na pangyayari, kahit alam niyang hindi iyon magagawa ni Ben.

Pagsapit ng Umaga..

Nagising si Ben..

Ben: Hah! Bat ako nandito, anong nangyari? Bat ikaw ang kasama kong natulog?!

Nica: Boss, ang naaalala kop o kagabi ay lasing na kayo at inihatid ko kayo ditto. Nagulat nga din po ako ngayon at nandito tayo eh. Naunahan niyo lang ako ng sigaw.

Ben: Kailangan kong magbihis, nag-aalala na ang asawa ko. Uuwi Na ko, absent ako today, cancel all appointments!

Nica: Eh paano naman po ako? Pagkatapos ng nangyaring ito, ganun na lang? Paano ang bills dito.

(Tumakbo ang boss palabas ng pinto)

Nica: Boss, boss!

Narrator: Madali din nagbihis si Nica at binayaran ang bills ng hotel sa account ng kumpanya ng boss niya.

Samantala, nagmamadaling umuwi si Ben para puntahan ang kanyang asawa dahil alam niyang nag-aalala na ito. Nagpark ang kotse sa daan, nagmadali itong pumasok ng bahay.

Ben: Jen, Jen, nasaan ka? Bat wala ka ditto sa kwarto, nasa restroom ka ba? Naliligo ka na ba? (Bigla iyang may narinig na pasigaw na tumatawag sa kanya)

Jen: Ben! Ben! Nandito ako sa Kusina! Alam ko pagod ka, naghanda na ako ng almusal para sa atin!

(Niyakap ni Ben si Jen ng napakahigpit, lalo na’t mag-isang natulog sa bahay si Jen kagabi)

Jen: Ano bang nangyayari sayo? Parang ilang buwan tayong hindi nagkita ah, para kang nagising sa isang malagim na panaginip.

Ben: Wala lang Jen, masaya lang akong makita ka. Nakatulog ka ba kagabi? Kumain ka ba?

Jen: Oo naman, Babe! Namiss ko ang tawagan natin.

Ben: I love you Babe!

Jen: I love you, kaen na tayo Babe!

Nagsimba ang mag-asawa sa araw na iyon, kapwa sila hindi pumasok sa kanilang trabaho. Nagconfess si Ben sa Pari bago sila umuwi. Napahaba ang usapan nila ni Father kaya't napatagal din siya sa pagdadasal. At nang matapos ay umuwi na ang dalawa.

Habang nasa sasakyan..

Jen: Ben, parang may kakaiba sa iyo ngayon?

Ben: Ah? Bakit? Sa totoo lang, may kakaiba nga.

Jen: Ang tagal kasi ng confession mo kanina eh. May problema ba?

Ben: Huwag ka magagalit ah? Kagabi kasi nagsinungaling ako sa iyo. Wala talaga akong meeting. Nag-good time lang ako.

Jen: Ah, okay lang iyon. Alam ko gusto mong magpahinga sa sobrang trabaho. Wag mo ko problemahin, wala sakin yon.

(Inihinto muna ang pagmamaneho)

Ben: Hindi naman yon ang problema eh. Kasi kasama na nakainuman ko eh ang secretary ko, at nasa iisang hotel kami natulog kagabi.

Jen: Hahhhhhh?!!!!!

Ben: Let me finish, ipapaliwanag ko lahat sa iyo ang nangyari, I should fix this. I know hindi dapat nangyari iyon. Let me proceed, kagabi kasi eh lasing na daw ako at wala na ako sa katinuan. Hangad lang naman daw niya eh ang maging ligtas ako. Kaya niya ako dinala sa hotel. Eh katulad ko, lasing din siya. Kaya wala na kaming alam sa mga kasunod na nangyari. I can’t see it intentional naman, inamin naman niya ang nangyari sa akin eh.

Jen, sinasabi ko ito sayo dahil ayokong maglihim sayo, gusto kong maintindihan mo ang side ko, and whatever decision you come up to, tatanggapin ko. Pero, gusto kong malaman mo, mahal na mahal kita! Kaninang umaga, pagkagising ko ay ikaw na ang hinahanap ko.

Jen: Thank you. Naappreciate ko. Masaya ako at magkakaanak ka na. Naiintindihan kita, gusto ko panagutan mo iyon kung magkaanak ka man sa kanya. Lahat ng babae gusto din magkaanak, at gusto ng mga abbae na lumaki ang kanilang mga anak na mayroong kinikilalang ama.

Ben: I love you babe, ikaw ang mahal ko. Pananagutan ko siya. Pero hindi kita iiwan. Hindi anak ang makakapagdikta kung sino ang dapat kong mahalin. Ikaw pa rin ang pakikisamahan ko habang-buhay, hanggang sa tayo’y mamatay.

After a month or two, ipapacheck-up ko siya, wala pang resulta, hindi naman siguro mabubuo ang bata lalo na’t lasing kami, malamang ay hindi naming nagawa ng tama iyon. Pananagutan ko siya.

Jen: Mahal Kita, Ben. Uwi na tayo.

Ben: Di ka galit?

Jen: Trust me, hindi ako galit. Selos lang, pero hindi aabot sa hihialayan kita, tutumbasan ko ang pagmamahal mo para sa akin.

(Nakangiting nagmaneho muli si Ben)

Pagkaraan ng dalawang buwan..

Ang resulta ng Pregnancy Text ay positive, dinala ni Nica ang anak nila ni Ben. Ngunit, umalis ito sa kumpanya. Ibinigay ni Ben ang sapat na pera sa Maternity, retiring fee, at ang pananagutan niya ay sapat na. Sinabi ni Ben na kung mangailangan siya ay wag na siyang mahiya sa kumpanya.

Lumipas ang walong taon, isang sanggol ang dinala ni Nica sa kumpanya. Dinala niya ito diretso kay Ben, ipinabuhat niya ang bata sa ama nito. Taimtim na nag-usap ang dalawa.

Ben: Ito na ba ang anak ko?

Nica: Oo, may karapatan ka sa kanya. Mayroon ng nagpropose sa akin para ikasal, gusto ko sana ay ibigay sa mapapangasawa ko ang sarili ko, iiwanan ko na lang ang nakalipas ko para maging patas sa mahal ko.

Ben: Anong ibig mong mangyari?

Nica: Ikaw na ang mag-alaga sa anak natin, kasama ang asawa mo. Sa inyo na ang bata, sana ay alagaan niyo siya. Sana’y alagaan ng iyong asawa at tratuhin niyang tunay ninyong anak. Maaari pa akong magkaanak. Hindi ko balak na sirain ang relasyon niyo, hangad ko ang kaligayahan niyo at alam ko kung gaano mo siya kamahal. So, Boss, hanggang ditto na lang ako, aalis na ko, hinihintay ako ng future husband ko sa labas eh.

Ben: Heto ang tseke, maraming salamat ditto sa biyayang ibinigay mo sa amin.

Nica: Huwag na, gaya ng sabi mo, isang biyaya iyan, hindi ako naghahangad ng kapalit. Ang pareng ibinigay mo sa akin ay ginamit ko para sa kalusugan niya ditto sa sinapupunan ko.

Ben: Madaming Madaming Salamat! Hngad ko din ang kaligayahan mo.

Nica: Thanks, Boss!

Ben: Call Me Ben.

Nica: Okay, Ben!

Narrator: Ben went home to tell the news to his wife although he is not sure if his wife will treat it as a good, or a bad news.

Ben: I’m home! Jen, where are you?

Jen: I’m here! Oh, who’s that child? Your child?

Ben: Our child.  Dinala siya ni Nica, yung secretary ko noon, para manatili ang sanggol na ito sa atin. Naikwento ko kasi sa kanya ang tungkol sa kalagayan mo nung gabing nag-inuman kami. Pero hindi iyon ang motive niya para gawin yun..

Jen: Stop explaining!

Jen: Tanggapin na lang natin ang sanggol gaya ng pagtanggap sa isang blessing, bigay ito sa atin ng Panginoon. Maraming salamat sa mga nangyari, ngayon ay may anak na tayong maituturing na parte n gating pamilya.

(Jen carries the baby, so glad she has a baby to take care now)

Narrator: The baby was baptized with them as the legal parents. Nung gabi sa araw din na iyon, nagpunta ang pamilya sa simbahan ng Holy Angel University. Kanilang inalala ang sumpaan na kanilang ginawa noong nasa kolehiyo pa sila. Napakatamis ng kanilang ngiti habang sinasabi nila ang kanilang sumpaan.

Ben: Nakakatuwang isipin na ang sumpaan natin ay nagkatotoo noh? Hindi pa nga buo ang sinabi ko sa sumpaan natin noon eh, tapusin ko na ah?

Ben: Alam mo, ikaw na ang gusto kong mapangasawa, sabay tayong mag-graduate, magkasama tayo maging successful, titira tayo sa sariling bahay, haharapin ang mga problema ng magkasama, at bubuo tayo ng isang pamilya, hindi na tayo maghihiwalay hanggang sa tayo’y lumisan. Sumpa man.

Tenses of Love

Past Tense: In Love. Present Tense: Hurt. Future Tense: Moved On.

I have once loved a woman in my life, the feeling or true love. I've been with her, he had chances to be together and even made me smile always. Yes, the feeling of being in love is very delightful, it carries the day so easy. You have good vibes, always positive on things and bright ideas comes to your mind. Of course, ou say you are inspired by your special someone and it's true.

However, there are times that happiness is absent. The absence of happiness in love is the hurting we feel. They say, when you are hurt, you truly love the person. Yes, it's true. It just means you don't want to lose the significant other.

There will come a time that something between you and your significant other will come to an end. That's the worst feeling, most likely to teenagers. But, the pain you will feel can bring you into some realizations.

"To feel hurt is to live everyday with a dead heart."

You just can't get rid of it, the hurt is there for as long as you love the person. And, if you can see no more possibilities, you'll just have to move on. Moving on is the hardest part in love.

"Moving on is walking on the road while looking at your back."

It is very hard to move on from the recent love affair. You may be grabbing a lot of opportunities but you still want the past to come your way. What's good in moving on, you'll have realizations in life and you get more mature to know who will you love the next.

Going to the future tense, so now we're on the future tense which is "Moved On". Let us revise my first statement.

Past Tense: In Love. Past Tense: Hurt. Present Tense: Moved On.

So you have moved on now, you no longer feel the extreme love that you felt before. The significant other you had before is now considered a friend again.

"If you truly love the person, the feeling of love doesn't fade, it stays."

Time will come that you will realize that you no longer feel the extreme feeling, you just feel you love her. Well, the love you have for her will really stay in your heart, simply because you care.

"Malalaman mong Moved On ka na kapag nakita mo sila at masaya ka para sa kanya at inaalala mo na sana wag siya saktan ng kasama niya.."

If there ever comes a time that you'll meet halfway and that person is with her significant other, you will just feel happy for them.

"You'll know you have moved on when you see the one you love with the one she loves, and you feel happy for them but still wishes that the one she loves will not hurt the one you love."

"Malalaman mong Moved On ka na kapag nakita mo sila at masaya ka para sa kanya at inaalala mo na sana wag siya saktan ng kasama niya.."

If "Moved On" is the present tense now, then what's the future tense? Let us revise it again.

Past Tense: In Love. Past Tense: Hurt. Present Tense: Moved On. Future Tense: Love Again.

Someday in your future, you'll find the one who is meant to be for you. The partner in your life will come your way. That will be the right time to love again and this time, you are now mature enough to love.

It really feels good to be in love. We cannot escape it once we feel it, the only way is to feel the love given to us by our Almighty Father, our God.

Pain becomes a part of our life not to ruin things, but to make us decide how well we can love. Love itself is what matters. Love.

Hey Romeo

Hey Romeo, what have you done?
Why can't you behave as a real man?
You didn't even mind when Juliet ran
You have many girls, one million one.

You met Juliet on a house of royals.
Next day, you're both committed on marriage rituals
You're challenged with your families of rivals
Fought for your love and faced all trials.

On those days when you're exiled from Verona
You seem to forget and have an amnesia
Juliet was suddenly out of your agenda
Where is your Love like a copula?

Love moves in different ways
You seem to found love on a hopeless place
You've forgotten the love on the past days
Where is Juliet on your heart she stays

Juliet have tried to fight this time
Talked to you and shot with wine
She asked you, "Are you still mine?"
You replied, "Go on, You're out of the line."

Juliet cried on the sidewalk she ran
She's killed by an assassin with a gun
Buried soon below the soft sand
Visited there with another woman.

Wonderful

The first time we met, I could see
That you and I, were meant to be
Your eyes were so gentle, your smile so true
When you first held my hand, I just knew.

Now the time has gone by, through laughter and tears
These days I shall cherish, for years upon years
Those memories we have, shall never fade
For those are the steps, that we have made.

That was the past, the future is near
I anxiously wait, for what will appear.
New homes, more laughter, and children so dear
Everything will be wonderful, as long as you’re near. ♥

A LETTER IN THE LOST WALLET

As I walked home one freezing day, I stumbled on a wallet someone had lost in the street. I picked it up and looked inside to find some identification so
I could call the owner. But the wallet contained only three dollars and a
crumpled letter that looked as if it had been in there for years.

The envelope was worn and the only thing that was legible on it was the
return address. I started to open the letter, hoping to find some clue. Then
I saw the dateline--1924. The letter had been written almost sixty years ago.

It was written in a beautiful feminine handwriting on powder blue
stationery with a little flower in the left-hand corner. It was a "Dear John"
letter that told the recipient, whose name appeared to be Michael, that the
writer could not see him any more because her mother forbade it. Even so, she
wrote that she would always love him.

It was signed, Hannah.

It was a beautiful letter, but there was no way except for the name
Michael, that the owner could be identified. Maybe if I called information,
the operator could find a phone listing for the address on the envelope.

"Operator," I began, "this is an unusual request. I'm trying to find the
owner of a wallet that I found. Is there anyway you can tell me if there is a
phone number for an address that was on an envelope in the wallet?"

She suggested I speak with her supervisor, who hesitated for a moment then said, "Well, there is a phone listing at that address, but I can't give you
the number." She said, as a courtesy, she would call that number, explain my
story and would ask them if they wanted her to connect me. I waited a few
minutes and then she was back on the line. "I have a party who will speak
with you."

I asked the woman on the other end of the line if she knew anyone by the
name of Hannah. She gasped, "Oh! We bought this house from a family who had a daughter named Hannah. But that was 30 years ago!"

"Would you know where that family could be located now?" I asked.

"I remember that Hannah had to place her mother in a nursing home some
years ago," the woman said. "Maybe if you got in touch with them they might be able to track down the daughter."

She gave me the name of the nursing home and I called the number. They told me the old lady had passed away some years ago but they did have a phone number for where they thought the daughter might be living.

I thanked them and phoned. The woman who answered explained that Hannah herself was now living in a nursing home.

This whole thing was stupid, I thought to myself. Why was I making such a
big deal over finding the owner of a wallet that had only three dollars and a
letter that was almost 60 years old?

Nevertheless, I called the nursing home in which Hannah was supposed to be living and the man who answered the phone told me, "Yes, Hannah is staying with us. "

Even though it was already 10 p.m., I asked if I could come by to see her.
"Well," he said hesitatingly, "if you want to take a chance, she might be in
the day room watching television."

I thanked him and drove over to the nursing home. The night nurse and a
guard greeted me at the door. We went up to the third floor of the large
building. In the day room, the nurse introduced me to Hannah.

She was a sweet, silver-haired old timer with a warm smile and a twinkle in
her eye.

I told her about finding the wallet and showed her the letter. The second
she saw the powder blue envelope with that little flower on the left, she took
a deep breath and said, "Young man, this letter was the last contact I ever
had with Michael."

She looked away for a moment deep in thought and then said Softly, "I loved
him very much. But I was only 16 at the time and my mother felt I was too
young. Oh, he was so handsome. He looked like Sean Connery, the actor."

"Yes," she continued. "Michael Goldstein was a wonderful person. If you
should find him, tell him I think of him often. And," she hesitated for a
moment, almost biting her lip, "tell him I still love him. You know," she said
smiling as tears began to well up in her eyes, "I never did marry. I guess no
one ever matched up to Michael..."

I thanked Hannah and said goodbye. I took the elevator to the first floor
and as I stood by the door, the guard there asked, "Was the old lady able to
help you?"

I told him she had given me a lead. "At least I have a last name. But I
think I'll let it go for a while. I spent almost the whole day trying to find
the owner of this wallet."

I had taken out the wallet, which was a simple brown leather case with red
lacing on the side. When the guard saw it, he said, "Hey, wait a minute!
That's Mr. Goldstein's wallet. I'd know it anywhere with that bright red
lacing. He's always losing that wallet. I must have found it in the halls at
least three times."

"Who's Mr. Goldstein?" I asked as my hand began to shake.

"He's one of the old timers on the 8th floor. That's Mike Goldstein's
wallet for sure. He must have lost it on one of his walks."

I thanked the guard and quickly ran back to the nurse's office. I told her
what the guard had said. We went back to the elevator and got on. I prayed
that Mr. Goldstein would be up.

On the eighth floor, the floor nurse said, "I think he's still in the day
room. He likes to read at night. He's a darling old man."

We went to the only room that had any lights on and there was a man reading a book. The nurse went over to him and asked if he had lost his wallet. Mr. Goldstein looked up with surprise, put his hand in his back pocket and said, "Oh, it is missing!"

"This kind gentleman found a wallet and we wondered if it could be yours?"

I handed Mr. Goldstein the wallet and the second he saw it, he smiled with
relief and said, "Yes, that's it! It must have dropped out of my pocket this
afternoon. I want to give you a reward."

"No, thank you," I said. "But I have to tell you something. I read the
letter in the hope of finding out who owned the wallet."

The smile on his face suddenly disappeared. "You read that letter?"

"Not only did I read it, I think I know where Hannah is."

He suddenly grew pale. "Hannah? You know where she is? How is she? Is she still as pretty as she was? Please, please tell me," he begged.

"She's fine...just as pretty as when you knew her." I said softly.

The old man smiled with anticipation and asked, "Could you tell me where
she is? I want to call her tomorrow." He grabbed my hand and said, "You know something, mister, I was so in love with that girl that when that letter came, my life literally ended. I never married. I guess I've always loved her. "

"Mr. Goldstein," I said, "Come with me."

We took the elevator down to the third floor. The hallways were darkened
and only one or two little night-lights lit our way to the day room where
Hannah was sitting alone watching the television. The nurse walked over to
her.

"Hannah," she said softly, pointing to Michael, who was waiting with me in
the doorway. "Do you know this man?"

She adjusted her glasses, looked for a moment, but didn't say a word.
Michael said softly, almost in a whisper, "Hannah, it's Michael. Do you
remember me?"

She gasped, "Michael! I don't believe it! Michael! It's you! My Michael!"
He walked slowly towards her and they embraced. The nurse and I left with
tears streaming down our faces.

"See," I said. "See how the Good Lord works! If it's meant to be, it will
be."

About three weeks later I got a call at my office from the nursing home.
"Can you break away on Sunday to attend a wedding? Michael and Hannah are going to tie the knot!"

It was a beautiful wedding with all the people at the nursing home dressed
up to join in the celebration. Hannah wore a light beige dress and looked
beautiful. Michael wore a dark blue suit and stood tall. They made me their
best man.

The hospital gave them their own room and if you ever wanted to see a
76-year-old bride and a 79-year-old groom acting like two teenagers, you had
to see this couple.

A perfect ending for a love affair that had lasted nearly 60 years.

CREDITS TO THE OWNER.

COPYRIGHT UNINTENDED.